In de vakantie was ik o.a. in Drenthe. Op mijn verjaardag kwamen mijn dochters langs en met mijn oudste heb ik ‘s morgens vroeg een bezoek aan Westerbork gebracht. Nu heb ik de laatste jaren veel plaatsen bezocht die in de oorlog van grote betekenis zijn geweest. Om een beeld te geven: Het Joods monument in Berlijn, Anne Frankhuis, de brandgrens van Rotterdam, Loods 24, Margraten, de Reichstag en de stranden van Normandië.

Telkens ben ik weer van streek als ik op dat soort plekken bij de gebeurtenissen van destijds heb stilgestaan. Ik ben van na de oorlog. Mijn ouders en familie zijn van in de oorlog. Je krijgt er meer van mee dan dat je denkt.

Westerbork bezoeken met je dochter is bijzonder. Heeft zo’n plek ook zoveel impact op de nieuwe generaties? Het voormalige kamp ligt inmiddels tussen de aangeplante bossen, op kilometers van het plaatsje. Het is onverstelbaar dat op die enkele hectare de toekomst van zoveel mensen is beëindigd. Boosheid, opstandigheid, onbegrip, ongeloof, triestheid maakten zich op die plek van mij meester. De bekende gebogen spoorrails symboliseert het einde van de toekomst van duizenden en duizenden Nederlanders. En waarom? Omdat een aantal gekken ooit bedacht hebben dat ze er niet bij horen. Het is allemaal niet zo lang geleden gebeurd. Mijn ouders hebben het meegemaakt.

Op een speciaal hoekje in voormalig Kamp Westerbork staat nog een monument. Namelijk dat voor Srebrenica. Een aantal banners met afbeeldingen van verslagen vrouwen; massagraven en soldaten beelden uit wat vijftien jaar geleden is gebeurd op 1000 km van Nederland, in Europa. Een groep had bepaald dat andere groepen er niet bij horen. Nederlanders waren er bij en konden er niets meer doen. Ik heb het meegemaakt, voor mijn TV. 3 weken heb ik het van dag tot dag gevolgd. En daarna?

Daarna ging ook ik over tot de orde van de dag. Studio Sport, de vaste TV series, mijn sportavond, Vaderdag, Kerstmis, mijn werk…… alles ging gewoon weer door.

Op mijn verjaardag stonden we samen voor de banners. Mijn dochter was geraakt. Ik voelde iets van schaamte, onmacht en ook iets van trots. De impact van de gebeurtenissen van 40-45 en die in 1995 brachten ook de volgende generatie van z’n stuk.

Het is 2010. Er is veel mis in de samenleving. Hufterigheid, asociaal gedrag, criminaliteit……het moet allemaal worden benoemd en aangepakt. Ook in 2010 zijn er mensen die vinden dat sommige groepen er niet bijhoren. Als je die mening niet deelt dan krijg je tegenwoordig stempels opgedrukt: “linkse kerk, linkse hobby’s, theedrinker met moslims, hij wil politiek correct zijn”. Verdachtmakingen, halve waarheden, fictieve angstbeelden, feitelijke onjuistheden….. u heeft het, als u heeft opgelet, allemaal langs horen komen.

Ik wil niet sentimenteel overkomen, ik wil niet politiek correct zijn, ik wil niet dat mensen en groepen worden uitgesloten. Ik wil leren van de geschiedenis.

In mijn vakantie heb ik het nieuwe boek van Maarten van Rossem gelezen: “Waarom is de burger boos? Over hedendaags populisme”. Als u nog een verdwaalde boekenbon in een laadje heeft liggen, weet ik een mooie besteding.

Willem Ravestein

Laatst vernieuwd: 22-09-2010 om 21:10:31